Sunday, March 9, 2008

maite enters the room

what is humiliation? I asked this question to someone. He said, maybe fear of being less than someone... Maybe. For the moment, it's like I don't even want to really look at it. All I can say is that I do feel humiliated - very much so. Yesterday I was speaking forgiveness about fear of being made fun of by my mother. As I spoke the word 'mother' it came out all stuttering - and i experienced panic inside. Therefore I would like very much to get started with this, as it is virtually knokking on my door, but I'm too affraid to let it come in and face it for what it is.

So what IS the experience of humiliation? Right now i'm feeling very uncomfortable cuz maite entered the room and sat herself down to write on her bed. i'd like her to get the hell out, but then I listen to my mind, don't I?

Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten bang te zijn om kwetsbaar te zijn waar maite mij kan zien. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealten bang te zijn dat ik misschien zal wenen wanneer ik schrijf over vernedering en dan zal maite mij zien, kwetsbaar en weerloos. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn bang te zijn om te wenen waar anderen bij zijn, omdat ik bang ben om mij kwetsbaar op te stellen, om uitgelachen te worden. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn bang te zijn om door maite te worden uitgelachen. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toeegaketn mij te willen 'verbergen' omdat maite mij kan horen en potentieel ook zien. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toeegaletn gelijk te worden aan mijn ego, als de prsentatie van mijzelf, wanner maite mij kan zien. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten mij te schamen over mijn angsten tegenover maite. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn mij te schamen over mijn angsten tegenover papa. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten bnag te zijn en te denken dat als maite mijn angsten kan zien, ze mij zeker zal uitlachen - en denken dat ik minderwaardig ben. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn bang te zijn om mij infreieur te voelen aan maite. Ik vergeef het mezelf dat i het mezelf heb toegelaten bnag te zijn dat maite superieur zal zijn aan mij wanneer ik mij schaam over mezlf, over mijn angsten. ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten woedend te zijn op maite omdat ze de kamer binnenkomt terwijl ik 'graag alleen gebleven was'. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn woedend te zijn op maite, 'omdat zij alleen maar aan zichzelf denkt'. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn gedegouteerd te zijn van maite. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toeegaletn gedegouteerd te zijn van maite, omdat zij 'in mijn weg is'. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten woedend te zijn op maite omdat zij 'niets verkeerds kan doen en overal graag gezien wordt.' Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten mij mateloos te ergeren aan maite en aan haar verschijning, omdat 'zij alles opeet'. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn ernaar te verlangen dat maite niet zou bestaan. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn woedend te zijn op maite en ernaar te verlangen dat zij niet zou bestaan. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn te denken dat maite beter niet zou bestaan. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn te hopen dat maite verdwijnt. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn te hopen dat maite ergens verdwaalt en nooit meer wordt teruggevonden. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn maite te haten omdat ze 'te veel' is. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten het liever te hebben dat maite niet was geboren. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten te wensen dat maite nooit was geboren. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toeegaletn te wensen dat maite zou verdwijnen. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toeegaletn maite te haten en woedend op haar te zijn omdat ik nu alles met haar moet delen. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn te wensen dat maite niet was geboren, want nu moet ik alles met haar delen en nu heb ik minder voor mijzelf. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn maite te zien als 'diegene die alles opeet, die dingen van mij afpakt.' Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegelaten te denken dat maite helemaal overbodig is en niet het recht heeft om 's morgens mee te eten van de choco. Ik vergeef het mezelf dat ik het mezelf heb toegealetn te denken dat leila helemaal overbodig is en niet het recht heeft om te eten van de choco-pot, want choco, dat eet IK graag. Ok... I'm gonna contine later with this. Maite left the room a while ago anyways... (yes, I written in dutch, because it goes more flowing and easy for me and it was in the moment, so I might just as well leave it here.)

Aha, when maite was around, I had the feeling I wasn't the 'most important' anymore. I saw her as a 'thief'. Everything she owned, she had kind of 'stolen' it, because it could have been mine. So, much self-frogiveness to do still on this pain-in-the-ass-topic. ARrrrrgh... I'll come back on the humiliation an other time.

No comments: